بصیر

تنها کسانی مردانه می میرند که مردانه زیسته باشند. سید مرتضی آوینی(ره)

فاصله ما تا غدیر
ساعت ٥:۳٦ ‎ق.ظ روز ٢۱ مهر ۱۳٩۳  کلمات کلیدی: شیعه راستین ، سیره علوی ، بیت المال ، ظاهرسازی

 

فاصله ما تا غدیر

18 ذی‎الحجه 1435 ه.ق سالروز واقعه بزرگ غدیر و عید بزرگ انتصاب حضرت علی(ع) به عنوان امام و ولیّ، 1425 سال قبل در برکهی غدیرخم.

در خصوص اصل این واقعهی بزرگ بین همه مسلمین اتفاق نظر وجود دارد لکن اختلاف بین شیعه و اهل سنّت در مفهوم، محتوا و معنای الفاظ خطبه‎ غدیر است. این‎که مراد از ولیّ در خطبه غدیر امامت و سرپرستی امت است یا محبت و نزدیکی و دوستی.


مَطلع بحث ما به عنوان مدّعیِ مدَّعای بزرگ شیعه و پیرو علی(ع) بودن، همین ادّعاست. ما همواره در طول تاریخِ بیش از هزارساله، خود را مفتخر به انتصاب به علی(ع) و مکتب وی دانسته‎ایم و به آن بالیده‎ایم و نازیده‎ایم.

شیعه علی(ع) بودن بزرگترین افتخار و سرمایه و راه فلاح و رستگاری دنیوی و اخروی است. اما اشکال کار آن است که ما علی‎رغم بهره‎مندی از این سرمایه لایزال به فلاح و رستگاری نمی‎رسیم! به‎راستی چرا؟

اشکال کار آن است که ما استحاله شده‏ی از مفهوم غدیر و ولایتیم. تهی از مفهوم شیعه واقعی، چرا که اگر در باطن نیز شیعه بودیم اینگونه نبودیم. ما در برکه‎ی غدیر متوقف شدیم و واقعه غدیر را همانند یک حادثه تاریخی انگاشته‎ایم و نگاهمان به غدیر، صرفاً نگاه به یک برکه و سرزمین است. ما به غدیر فقط به عنوان روزی برای جشن و شادی، چراغانی خیابان‎ها و فرصتی برای دیدوبازدید از سادات و عیدی گرفتن می‎نگریم. در یک کلام ما در عمل و رفتارمان با ارفاق، مراد از غدیر و لفظ ولیّ را همان محبت و نزدیکی و دوستی به علی(ع) معنی کرده‎ایم.

در واقع «... شیعه علی(ع) بودن از «چون علی(ع) عمل کردن» شروع میشود و این مرحلهای است پس از شناخت و پس از عشق. بنابراین ما یک ملت دوستدار علی(ع) ‌هستیم، اما نه شیعه علی(ع)‌! چراکه شیعه علی(ع)، علیوار بودن، علیوار اندیشیدن، علی‎وار مسئولیت احساس کردن در برابر جامعه، ‌علیوار مسؤولیت احساس کردن و انجام دادن در برابر خدا و خلق، ‌علیوار زیستن، علیوار پرستیدن و علیوار خدمت کردن است.»

امامی که ما مدعی شیعه بودن او هستیم مظهر، نماد، قهرمان و نمونه اعلای عبودیتِ پروردگار، انسانیت، حقیقت، ارزش، عدالت، مساوات، سخنوری، شهامت، تحمل مخالف، رهبری و امیری، محبت و عشق، همسری و پدری و برادری و ... مظهر و نماد و نمونه اعلای هر آنچه خوبی و ارزش است.

اما ما به عنوان مدعی پیروی و شیعه بودن او و اولاد معصومش عامل و پای‎بند کدام یک از این خصائصیم؟

اگر شیعه اوییم پس چرا وضعیت جامعه ما اینگونه است؟ منصفانه قضاوت کنیم؛ اگر ظواهر امر را کنار زده و جشن و شادمانی غدیر را از خیابان‎ها و مجالسمان برداریم دیگر چه نشان و نمادی از علی(ع) در زندگی و رفتارمان وجود دارد؟

از اخلاق اجتماعی و خانوادگی علوی تا یتیم‎نوازی و محبت علوی.

از عدالت و حکومت علوی تا دیانت و تقوای علوی.

از نگاه علی(ع) به بیت‎المال و مناصب و پست‎ها و مسئولیت‎ها تا سیره علی(ع) در برخورد با مفسدان و متخلفان.

وجه مشترک اعمال و رفتار ما با راه و سیره علوی کدام است؟ در عرصه سیاست و مدیریت که اختلاف از زمین تا آسمان است و بعضاً هیچ وجه اشتراکی نمی‎توان یافت.

در این عید عزیز به ذهنم آمد تا به عنوان مسلمانزاده و شیعهزادهای که داعیه‎‎ی شیعه و پیرو بودن ما و امثال ما گوش فلک را کر نموده، با قضاوت وجدان خویش منصفانه خود را با معیارها و شاخصه‎‎های علوی بسنجیم و در عالم خیال، خود را حاضر در محضر ایشان ببینیم و خود قضاوت کنیم که با اعمال و رفتارمان کدام سوییم و منطبق بر کدام قضاوت و برداشت از لفظ ولیّ در خطبه غدیرخم. منطبق بر برداشتی که مراد از ولیّ را امامت و سرپرستی امت می‎داند یا منطبق بر قضاوتی که مقصود از آن را محبت و نزدیکی و دوستی می‎داند. 

 «الّلهم اجعلنا من المتمسّکین بولایة امیرالمؤمنین»